اين وبلاگ در زمينه ي شرح زندگي افكار وآراء اينجانب وشعر وادبيات فارسي وعربي فعال است
سال نو را پیشاپیش به همه ی دوستان عزیز شادباش گفته

امیدوارم سالی همراه با سلامت وشادکامی وبهروزی داشته

باشید ....

+ نوشته شده در  شنبه بیست و چهارم اسفند 1392ساعت 19:54  توسط حبيب جميل زاده  | 


+ نوشته شده در  شنبه بیست و هشتم دی 1392ساعت 9:1  توسط حبيب جميل زاده  | 

  بنام خـــــالق هسـتی  بخوانید       تامـــغز ســــخن از دم بدانـید

در این گفـــتار ابیاتی ســرودم          که خود جزیی ازآن افسانه  بودم

سخن بهر یکی گفتم ( جنین ) بود     مفـصّل در کتابـــی آتشین بود

ولی اکــــنون کآمد او بدنــــیا            خواهم تا بدو گــــویم سخـنها

تا آنگاه کآن نامــــه بخـــوا ند              وراز و ا لدینــــش را  بدانـــد

                            +++++++++++++++

شنـیدم چـند مـاهی آمدستی          هنوزت خواب در گهواره هسـتی

زتقد یر خدا گشــتی تو  دخـتر           فرقی نیست گــر بودی  مذکـّــر

خدایا بســـلامت دار جانـــش             شود سالم در جســــم وروانش

هر آنگاهی به رشــد وعقل آیی         نگه مـــی دارم آن  راز رهــایی

        برایت نامــه ای از دل نوشـتم            که با خـون جـگر آنرا سرشــتم

                          +++++++++++++++++

مرا مایوس از فهمـش مگـردان         نخوان دستخط من را همچو نادان

اوّل بایدت درســـی بخـــوانـی          بگیری عـبرت از این زند گـــانی

 اگر بـــودم به دوران شـــبابت         خودم شـــرحی دهم از آن  کتابت

وگر درعالمی دیگر تــنم بود             برایت می نـهم سرچشـمه ی رود

توبنگر صد نشان وصد علامت           زغوغایی که باشـــد چون قیامت

                  +++++++++++++++++++++

مرا مقصود برتر زین نوشــــــــتار           همانا توشـــوی آگاه وهوشیـار

 بدانی از گذشته  گر شـود   یاد           توگــویی عجبـا ای داد وبــیداد

 نمی خواهـم به  جانت نفرت آید          ازین قصـه تو پندی گـیر شــاید

 گنهه کزدیگران کردند شوی پاک          بسان گل  چو روید  بین خاشـاک

امید اســت از بیان حـــق نرنجی          بخوان آن نامه تا یابی تو گنــجی

شعر : حبیب جمیل زاده 20/9/90

 

_____________________________________________________

+ نوشته شده در  سه شنبه یکم مرداد 1392ساعت 2:8  توسط حبيب جميل زاده  | 

   

ایــــران مــــــن ایـــران مـــــن           کاشـــــانه ی  جــانــان من

ای ســــر زمــــــین جــــاودان           ای گل ستـــــــان جان  من

ای مـــــرز وبــــوم  پر گهــــــر           ای خـــــــانه ی نیکان من

من زنـــــده ام چون  زنده ای            لبخـــــــند تو درمــان  من

شکــــــوه  آشــــــکار  تــــــــو           خورشـــــــــید آسمان  من

نــــــام آوران  دانــــــش  ات            پیوســــــــته در جهان  من

از خــــــاک پاکت  مهر جـان           ســــورمه کنم چشمان  من

ای اختـــر پـــــر ســـــوی  فـر           ستــــــاره ی تـــابـــان  من

ســویت چوخیزددشـــمن ات            خیـــــزم خــود وپوران من

خـــون وتنــــم از بهــــر تـــــو            پا وســــر و دســــتان  من

در راه تــــو جـــــان داده اند             یـــــاران جــــــاودان  من

جان دررهت بـی ارزش است            این گفــــته ی یاران  من

کوشـــش کنـــم با جـان  ودل            ای خـــــاک آبـادان  من

تا اوج  گیــــتی ســــــر نهـــی            در  دانش ای ایـران  من

 

شعر : حبیب جمیل زاده    10/6/91

تذکر: دراین ســـرود هیچ گونه واژه غیر فارســی بکار نرفته

ضمنا استفاده از آن  فقط با ذکر نام سراینده بلا مانع است

+ نوشته شده در  جمعه دهم شهریور 1391ساعت 7:15  توسط حبيب جميل زاده  | 

دوست دارم " پیج " " فیس بوک " دلت باز کنم

تا با "اوپن " صفــحه ی " پروفایل " آغاز کنـم

نگاهــــی به همانجا که تصــــویر " اد"  کنند

زافـــسون چشــــم هات در خیال  پرواز کــنم

لازم به " سـرچ " نیســـت  ای نازنــین دل من

تا پیـــدا کـــنم  تـــوراوســــاز وآواز کــنم

چونکه " وب " پر از تبســمت " فیلتر " نیست

همیـــشه وقت با چشـــمان مســـتت  ناز کنم

وقتـــی  که  به یمن وجــودت " کلـیک "  کـنم

تورا به ژرفنـــای وجــودم دمســــاز کـــنم

بیـــاد خاطــــراتت همیـــــشه " کانکـــتم"

تا معــــانی عشـــــقت در دلــــم راز کــنم

حبیــــبم ودر قلب من " کپی پسـت " شــدی

بدین ســـــان به خـــــدایم راز ونیاز کــنم

 

شعر : حبیب جمیل زاده 12/4/90 
+ نوشته شده در  پنجشنبه یکم دی 1390ساعت 22:28  توسط حبيب جميل زاده  | 

چه خود ارزانتر از ارزانترين دادي

بهاي جسم وجانت كو ؟

چه بودت آن حراج فصل بي مايه

شگفتا زآن پدر در سر

شگفتا آن برادر . جان عزيز خواهر

شگفتا مادر روشن تر از اختر

چقدر بفروختندت نازنين دختر ؟

به كمتر زآن لباسي كه به تن داري

چرا خودرا به ارزاني ترين دادي

خريدارت نما آدم

آن تحفه ي در عالم

تازه در سرش مي پرورد هر دم

كه من ز آن جنس بيهوده ضرر كردم

چه حيرانم در اين قصه

كه نامش را چه بگذارم

جان فروشي ؟

خود فروشي ؟

يا فرزند را مخفي فروشي ؟

پس چه شد آن ادعاها ؟

آن تصوّرهاي فردا

يا منم در اشتباهم

خوب ننهادم كلاهم

بر سرم قاضي براهم

نه تو آن باغ شقايق

نه تو آن انسان عاشق

نيك صادق

آن مثل در باره تو

كه خلايق هرچه لايق

تیر ماه 1387

 

+ نوشته شده در  جمعه هفتم مرداد 1390ساعت 9:34  توسط حبيب جميل زاده  | 

 

من که میگم چه ساده ای                  

مثل منه به این یکی                          

توهم به اون یکی دیگه

دل داده ای

فکر کردی اون عاشقته ؟

دوست داره ؟

آخه منم

مثل صنم

اورو الهه ی خودم

از همه ی خدایگان

بالاترش برده بودم

فکرکرده ام دوستم داره

عاشقمه

چه ساده ام

دنبال او رفته بودم

راست میگن اون قدیما

که عاشقی کار دله

ولی رفتن من

چو رفتنت

هردوی ما رفته بودیم

توجاده های بی نشون

پی سراب دشت عشق

رویای سبز کهکشون

احساس پاک من وتو

تو وصفشو

دفتر کل واژه ها

کم میآرن

نگو چرا

اون بی وفا

دست به چنین کاری زده ؟

بقول تو :

رفته سراغ دشمنت

اون یکی نامرد حسود

که گفتی حتی بخدا

یه لنگه کفشتم نبود

پس منه شهره ی سحر

ستون آفاقم وسر

چگونه دردمو بگم

مثل یکی خاری توچشم

ودرگلو تیغی داره

نمی تونه حرف بزنه

نمی تونه آه بکشه

نمی تونه نگاه کنه

که آن رفیق بی وفا

باچه کسی شریک زندگی شده

بقول من :

یه مرد دیو قصه ها

دربدر تو کوچه ها

من نمی گم

هزار وصد

مرد حقیر وتن بد

مثل یارو

یه لنگ کفشم نمی شن

نه

اینم یه حکمتی داره

قربون حکمت خدا

هرکی بره راه جفا

تو این سرا واون سرا

خدا حقیرش میکنه

بدبخت روزگار میشه

من که میگم :

عشق من و وفای من

بالاترین موهبت خدای من

خیانت وجفای او

لکه ای بر ردای او

ای عاشقان در جهان

بگفته ی ساده من گوش کنید

قواعد بازی عشق

به تن وجان بخرید

نفرت هیچ کسی

به قلبتون راه ندید

اون عروسی که برفت

در پی رویا وخیال

خواست یک شب

ببرد مال ومنال

ارزش عشق تورا

هیچ ندارد به وصال

تو در این قاعده پیروز شدی

چونکه از او نبریدی

لیک اون راه سیه بختی را

تا ابد واسه خود

ننگ وبد نامی را

ثبت وجاوید بکرد

شعر: حبیب جمیل زاده 5/2/90

 

+ نوشته شده در  سه شنبه ششم اردیبهشت 1390ساعت 23:12  توسط حبيب جميل زاده  | 

این شعر زیبا را از اوازی شنیدم

وبه زودی جوابش را خواهم داد

 

ازاینور اونورشنیدم

داری عروس میشی گلم

مبارکت باشه ولی

آتش گرفته این دلم

خیال میکردم بامنی

عشق منی مال منی

فکر نمی کردم یه روزی

راحت ازم دل بکنی

باور نمی کردم بخوای

راست راستی تنهام بذاری

اخه یه عمر همش بهیم

گفته بودی دوسم داری

گفته بودی عاشقمی

بپای عشقم می شینی

می گفتی هرجا که باشی

خودتو با من می بینی

......................................

رفتی سراغ دشمنم

یه پست نامرد حسود

یکی که حتی بخدا

لنگه ی کفشمم نبود

به ذهنشم نمی رسید

حتی نگاش کنی یه روز

آخه چه دردی می کشم

ای دل بیچاره بسوز

با این همه ولی هنوز

عشقت برام مقدسه

همینکه توشاد باشیو

بخند واسه من بسه

................................

 

 

تاج عروسیتو برات

خودم هدیه می خرم

غصه نخور حرفاتو من

پیش کسی نمی برم

هرکی بپرسه بش می گم

خودم ازش خواستم بره

می گم برای هردومون

اینجوری خیلی بهتره

...............................

با اینکه می دونم برات

همدم وغمخوار نمی شه

آرزو می کنم دلت

یه لحظه غصه دار نشه

با اینکه می دونم یه روز

تورا پشیمون می بینم

همیشه از خدا می خوام

چشماتو گریون نبینم

با اینکه از دوری تو

دلم داره می ترکه

ولی بخاطر توهم

شده می گم مبارکه مبارکه

5/5/89

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه پنجم مرداد 1389ساعت 11:29  توسط حبيب جميل زاده  | 

                                          باتشکر از دختر عزیزم ز - جمیل زاده

                                                         که با این سروده ی زیبا وبلاگم رامزین کرر

........سوختم

وساختم

ودر این آینه ی زنگ زمان

من نگاهی به غمت انداختم

ونوشتم با خون

که تورا

در رزمگه روح وروانم کشتم

ونوشتم با اشک

اشک از چشم گریزان خودم راگویم

از عشق پر تاب وتبت

رگ جاری روانم را زدم

وتورا قاب گرفتم

وبه دیوار دلم انداختم

وصدایت کردم

از دهان فرهاد

ولی افسوس که شیرین وجودت

همره عشق با نسیمی آمد

ومن تورا از دندان باد ربودم

عشق تو مثل گون ریشه ی سختی دارد

دلم آن خاکی است

که تورا هم آغوش

دل من جایگه ریشه توست

عشقت آویزه به باد

لیک آن خاطره ی عشق تورا

در دلم مانده به یاد

20/9/88

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و نهم تیر 1389ساعت 22:42  توسط حبيب جميل زاده  | 

دیگر نمی ریزد زچشــمم همچو  باران

اشـک روان ســــوزی بــیاد  گلعـذاران

مــهری که بود اندر دلــم تا بی نهــایت

افــسوس در بهر کــسی از بی وفایان

عشــــقم مـرا از بــوم وبر آواره  کرده

دورم نمود از حلقــه ی رنـدان ویــاران

هـرگز نمی دانم  چـرا افـسرده حالـم

دلتنگ اشــک لحظــه های نابسامـان

در اوج آن آشفــتگی  جان وتن  سـوز

از نالـه هایـــم غم پرید و شـد گریزان

دردا که از عشقم چو آمد  قصه پرداز

جمــعی و معــشوقه زخیــل نابکاران

ننـگ زمـانه بر توبـــاد  ای  روزگـــارم

نـام حبــیـبم را  بیـآلودی به عصــیان

 

پارک ملت 22/3/89

حبیب جمیل زاده
+ نوشته شده در  شنبه بیست و دوم خرداد 1389ساعت 11:14  توسط حبيب جميل زاده  | 

یارب نظری به حال بیــمارم کن

                              وزلطف خودت محرم اسرارم کن

عـشق من دیوانه اگر فاش  شود

                              صــــد واویـــلا  تـــو آبرودارم  کن

 

      ***********

 

یارب دل من  برد  نگارم  چـه  کنم

                          از جور رقـیب در شـرارم  چه کنم

مجنون شدم وچه حال دارم  اکنون

                          از درد فـــراق بی قـرارم چـه کنم

+ نوشته شده در  جمعه سوم اردیبهشت 1389ساعت 9:14  توسط حبيب جميل زاده  | 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و نهم اسفند 1388ساعت 8:20  توسط حبيب جميل زاده  | 

در شب زفاف تو

دلم را حجله ای روشن

ده انگشت خود را

دور تا دورش

فروزان شمع می سازم            

دوچشمم

در کف دستم نهاده

همچو دُر غلطان

برایت حروه می سازم

تو بنشین بر فراز هودج ذهنم         

تماشا کن

آسمان صاف تا چینم برایت

ستاره های مست شب بی تاب

تا زآنها مرصّع تاجی نور افشان

درخشان رنگ می سازم

زعطر آگین گلستان جهان

زیباترین گلهای تمام سال

قلبم را چه گلدانی بلورین

برایت من

سبد آذین می سازم

جانا جان من را

رخش پیما ساز بر فراز ابرها

تا که چشمان قشنگت

همه زیبایی های عالم را ببیند

برو خوش باش

برایت من

خوشی را از ذره ی باقی مانده از جانم

از کل وجودم آرزومندم

هر عاشق خوشبختی عشقش را

نخست هرچیز می داند

منم عاشق

به آن نان ونمک کزدست هم خوردیم

برو در زندگی آسوده خاطر باش

منم از آن نشاط وشادی قلبت

خوش وآسوده می گردم

منم در آن شب دیبا

ترانه ی رقص پای می سازم       31/4/88

 

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و هفتم اسفند 1388ساعت 23:43  توسط حبيب جميل زاده  | 

چه زود بگذشت

نسیم جوانی ام

وفقط یک چیز در باورم گنجید

گریه ام بهنگام تولدم

نمی دانم اگر غیر از منی خندید

یا در عمر خود

به دریایی رسید ودید

آبی را

ولی من .........زیستم

وبا تمام احساس بچه گانه ام

فهمیدم چرا در لحظه زادن نخندیدم

چون اسارت روحم را

در قفس تنم دیدم

ودریایی که آبش

برهوت بود وسراب

 پس  بنگرتو زندگی ام را

ودریاب

کآن بهترین کتاب

 

30/10/88

+ نوشته شده در  چهارشنبه سی ام دی 1388ساعت 21:2  توسط حبيب جميل زاده  | 

نمی دانم چرا یارب

دلم افسرده است امروز ؟

خیال آشفته ام امروز ؟

اشکم زود می آید

همچون قطره ها از ابر می بارد

دلم تنگ است

واحساس درونم را

مرا از خویشتن بیگانه می سازد

چقدر دور وبرم انسان می بینم

ولی تنهای تنهایم

دنیا را گهی بی رنگ می بینم

روز و روزگار سرد را

تاریک می بینم

نمی دانم چرا یا رب

خنده بر لبم هرگز نمی آید ؟

شادی را نمی فهمم

معنی واژگان را

از غم واندوه در ذهن وخیالم نیست

زیبای زمانی خوب من

تشخیص می دادم

ولی اکنون چشمم

خسته از دیدن

فکرم  ندارد نای فهمیدن

قلبم سرد از هر گونه

مهر وعشق ورزیدن

نمی دانم کجا تا کی

غوطه ور در این احوال خواهم بود

تلخی وشیرینی دنیا

در کامم

در مرداب روحم

همچون افسانه می ماند 

نمی دانم چرا یا رب

ره از بیراه گم کردم

چرا یا رب ؟                               پارک ملت 28/7/88

 

+ نوشته شده در  یکشنبه دهم آبان 1388ساعت 21:7  توسط حبيب جميل زاده  | 

( شهریارا سخنم بشنو )بزودی چاپ ومنتشر می شود

+ نوشته شده در  دوشنبه سیزدهم مهر 1388ساعت 23:15  توسط حبيب جميل زاده  | 

دلم فسرده سخت

افسوس که دستم به عالم برزخ نمی رسد

زخاکی ام بشنو

با تو سخنی دراز دارم

تو رفتی وگمانت که درد عشق

آن بلای خانمانسوز

دیگر به سراغ کسی نمی رود

آن عذاب را کسی نمی کشد

تو رفتی ودر حسرت آن بودی

که در زمین وزمان

اشکی

از دید گان  خلق

ببینی راحت روان شود

تو رفتی وسوز دلت

کسی نبود

که با آب فهم زبانه بشکند

ترسیدی از درک توده ها

که مبادا از غمت دو دل شوند

جرعه جرعه کشیدی شوکران فنا

در راه ثریای بی وفا

اما گمان کردی که در این راه پر خطر

یگانه عشق عالم بشر شوی

اما منم همدرد تو

رنجی فزونتر دیده ام

درد ی به جان کشیده ام

زعشق بی وفای دیگری

تو رفتی وعشق سبزت روئید

در کالبد روزگار تلخ

اما  وا حسرتاه

عشق بنفش مرا

هیچ جنبده ای بر نتافت

ملعون کون ومکان شدم

بشنو ای همدرد وهم ناله های من

قصه ی بی رنگ عشق کذایی ام

بعد از تو

شدم آواره ی معشوق

بسان عشق عذرایی

همچون مست رویایی

جهیدم در نفس های اهورایی

گسستم از تمناهای فردایی

ولی می دانی کز ظلم جفاپیشه

چه دامی سر نوشتم بود ؟

چه افکاری کنارم بود ؟

همانگونه که با رنج وعذابت بود . من بودم

روزی از قضا معشوقه ات برگشت

که جان قربانی اش کردی

ولی افسوس

بعداز مرگ سهراب

وبی رمق از پای افتادن

چه سود از نوش دارویش

تو گفتی آمدی اما

به صد معنا نشان دادی

که غیرت تا نباشدهمدم عاشق

معنایی برای عشق هم هرگز نخواهد ماند

بنازم عزّت نفست

ای عنقای با همّت

ای سیمرغ در آفاق جان سرور

می مانی برایم تا ابد رهبر

 

ح_ جمیل زاده  پارک ملت  9/7/88

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه سیزدهم مهر 1388ساعت 10:51  توسط حبيب جميل زاده  | 

نمی دانم گناهم چیست

چشم خلق از من روی گردان است

مرا در دل چه پندارند

در بطن ضمیر خویش

چه آفت دانه ای در سنگ می کارند

دلها سخت بیمار است

گناهم چیست ؟

خداشانرا به تیغ و ضربه ی شمشیر من کشتم ؟

پیامبرشان میان آتشین چنگال سوزاندم

معبدشان به ویرانی کشانیدم

مذهب پر افسانه هاشانرا عوض کردم

گناهم چیست ؟

یکی ناگه زبان بگشود وگفت ای ابله گستاخ

نمی دانی گناهت چیست ؟

گناهت زآنچه بشمردی

هزاران بار بدتر

بزرگتر در جهان اول وآخر

نمایانتر زکفر وشرک هر کافر

شکستی حرمت پاکترین باور

تودر دل عشق ورزیدی به یک دختر

باز هم گویی گناهم چیست ؟

داروغه بفهمد جرم تو این است ؟

می دانی چه حکمی بر تو خواهد راند ؟

ترسیدم ولرزیدم

ولی جرات به خود دادم

که در راه دلم

در راه آن معشوق

ناقابل سرم

هدیه برم  بر دار

 

پارک ملت 16/6/88

+ نوشته شده در  دوشنبه شانزدهم شهریور 1388ساعت 16:7  توسط حبيب جميل زاده  | 

چه بگم از عشـق مـن بی خـبری

          بی جهت از عاشقان دل می بری

اسم تو در قلب من نقشی گرفت

           گمان کـردم از همه عاشـق تری

راه آن جستم که از رنج وعذاب

              تا رســیدم بسـرابـی دیگــری

کی رهایابم من از عشق وجنون

           خوب می دانی که زجانم دلبری

من نه هوشیارم نه آسوده خیال

           مست عشقت اما تو خیره سری

گفتـمت روزی اگـر آیـی بهـوش

          بازخواهی دیدکه چشمم بر دری

نیمه جان افتاده بـی روح و رمق

           انتظـــارم کـه بگـیرم شـــرری

من حبیب وتویی افسانه ی عشق

            آرزو دارم بخــوابــم ســحری

4/3/88 - پارک ملت- جمیل زاده

+ نوشته شده در  دوشنبه چهارم خرداد 1388ساعت 22:8  توسط حبيب جميل زاده  | 

دگر از نو

نمی خواهم

سرود عشق بسرایم

بدور انداختم

وهم وخیالم را

غلط پرورده ام

محبوب را در دل

منم اورا

به از زیباترین زیبا

بسان آن فرشتگان پاک

در ذهنم

در قلبم

در روحم

درکل وجودم

تصویری چنان محکم بنا کردم

که عشقم کور کورم کرد

ذات آدمی را کس نمی بیند

منم از سادگی ره به غلط رفتم

وفا تا حد جان کردم

ولی افسوس

که فصل بی وفایی داغ بازار است

وچندی داغ خواهد بود

هرکس هرچه او کارد

درویش می کند روزی

ولی از عشق خود گویم

عشق من محبت بود

عرفان الهی بود

الهامی چو وحی از آسمان

وترک دنیا بود

چنان آشفتگی

زآن شیفتگی در جانم پدید آمد

کگر من جای آن محبوب می بودم

وآنگونه برایم اشک کس ریزد

برایش جان خود آسان می بخشم

تا مبادا در نثار عشق

از من لحظه ای آن یار پیش افتد

می مردم برایش قبل از اینکه حرف نامردان

به گوش آید

ومی گویم چه بنویسند یاران بر سر قبرم

تا با ننگ خیانت

روزگارم را سرانجامش نخواهد بود

ولی معشوق بی انصاف

مثالی از برای شعرهایم شد

واژگان پر تناقض

از مهر وغضب

در شعر من جمع شد

عجب رسمی است

برای دوریش من اشک می بارم

 ولی از رفتنم او خنده ها می کرد

چقدر از  دیدنش من شاد می گشتم

ولی از دیدنم اوغمها می خورد

برای رفتنش روحم به تنگ آمد

ولی از  غربتم حس طرب می یافت

برای او که خوش باشد دعا کردم

ولی اواز غممنفرینها می کرد

به دل گفتم چه رازی در پی این عشق می جویی

آیا دیگری در عمر خود دیدی

آیا قصه ای در کل این دنیا

شنیدی یا کتابی مثل من خواندی

دلم گفت :

صبری بر بلا باید

که بینی عاقبت آن عشق یا نفرت

کدام پیروز خواهد شد

17/1/88

+ نوشته شده در  سه شنبه هجدهم فروردین 1388ساعت 1:7  توسط حبيب جميل زاده  | 

قسم به قطره قطره ي اشكم

كه جاري شد زچشمانم

برايت من

شب وروزم نمي فهمم

نمي دانم

كجا بودم كجا هستم

بهاي اين همه اشكم

كه مي ارزد به دنيايي

چه با سوز وگدازي من

گويي از كجا واز كه من گيرم

بياد تو

چه افكاري بنا كردم

تورا در ذهن خود ليلي

ومن بيچاره مجنونم

آيا لحظه اي خودرا

در عالم رؤياها

توانايي حتي لحظه اي كوتاه

از آن همه دل دردم

اندوهم

از شوقم

تنهايي وهجرانم

در آن احساس اندر ذهن خود

لبريز از نامهربانيها

نشايد بر دلت آید

اداركي از آن همه دلتنگي

ودنيايي كه پوچ و تار وبي رنگي

برايم ساختي افسوس

برو اما اگر روزي

به عشق آتشم سوزي

ده انگشت خود را شمع

در راهم بيفروزي

نتواني كه پاسخ گفت

جواب اين همه اشكم

برو اما اگر روزي

شوي تنها

شوي اندر عذاب سخت وجدانت

شوي آواره ومجنون

دلت آزرده وپر خون

نتواني كه پاسخ گفت

جواب اين همه عشقم

جواب اين همه اشكم

برو اما اگر روزي

به سان يك گدا مسكين

ژنده پوش و دستها چركين

شوي بدتر زآن واين

نتواني كه پاسخ گفت

جواب اين همه دردم

جواب اين همه اشكم

برو اما

خدايي هست

سرايي ديگري هم هست

كه شايد آن زمان گيرم

جواب اشك هايم را 6/8/78

+ نوشته شده در  سه شنبه هفتم آبان 1387ساعت 7:10  توسط حبيب جميل زاده  | 

برگردي اگر روزي

گمان كردي

كه اندر عهد خودماندم ؟

به آن عشقي كه كه بنيادش

درونم كاشت

بذر افشان خلقت

از زماني دور وناپيدا

مرا اينگونه مي يابي

انگار زمان هر گز نمي جنبد

شب وروز ايستا

بي هفته وبي ماه

نه فصلي آيد وسالي

نه تغييري در احوالي

وحتي گر كه عمر من

خدا ناكرده اي قرني رسد روزي

مرا اينگونه مي يابي ، مرا اينگونه مي يابي

تا مبادا كس به من گويد :

اگر آن يار را معشوق خود كردي

دلت را بي لجام آن سو رها وساده افكندي

دويدي ، خون دل خوردي

وفا كردي ، جفا ديدي

راه عاشقي در اين زمان سرد

بر تارك عصر ما شده رسمي

چرا با عشق خود ماندي ؟

منم گويم

اگر معشوق شايد

روزي برگردد

مرا آنگونه او يابد

كه عشق پاك من هر گز نمي ميرد

زمانه هم زآن

هرگز نمي كاهد 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه هفدهم مهر 1387ساعت 13:56  توسط حبيب جميل زاده  | 



عشقتك يا حبيبتي
بكل وجودي
وجربت العشق بيديك
هاجرت الي أبعد ما أمكن
وتركت الحارة والماضي
وسكنت الغربة
دون الأهل
دون الجار
دون ضحكة أصحابي
ولكن حبك
ياحبيبتي حبك
كبر في قلبي
جري في دمي
انتشرت جذوره
الي أعماق شراييني
وصار حبك
نعم حبك
صادقا ليقيني
وأصبح ذاك منيتي وديني
فك عني قيود الاسر
اشعل كانون الدفء
بماء البحر
وزاح الأوهام
من ذاكرتي
زرع كل بساتيني
بالورد الأصفر والجوري واليا سمين
حبيبتي كوني بجنبي
لا تفارقيني
أنت ملكة أحلامي
وحبك سلطاني
يا أجمل حب في الدنيا
يا أحلي مظهر في الكون
يا سلوة ايام العسر
يا آمالي
في كل حياتي
لا تستطيع اي قدرة
أن تخل بهذا الصرح
لأنه اقوي من حلم الأطفال
شيدته بخفقات قلبي
بسهرة أ جفاني
ما خفت كل الأنذال
يا حبيبتي اقسم أن حبك
هو الكمال
ولكن بين فترة واخري
تهب رياح الشر
تزيح غيوم الخير
اما .......
ايمكنها النصر
كلا والف كلا
لا رادع للحب
الحب هوا لمنتصر دائما
في كل ساحات الحياة
والحب هو الحياة
مهما ثار الأطفال
وعزموا علي تشويه الجمال
لعلهم يثقبون الأطبال
ويقطعون أوتارالغيثارة
ويلطخون زجاج القصر
ولكن لايستطيعون ابدا
أن يهدموا قصرا
شيد بحاء اسمك الجميل
شيد بإرادة حبنا
حبك يا حبيبتي ليس له مثيل
وهو الدليل فوق كل دليل
وما له بديل

شعر: حبيب جميل زاده

1/10/1385 


+ نوشته شده در  یکشنبه نوزدهم فروردین 1386ساعت 0:34  توسط حبيب جميل زاده  |